«سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز/ مرده آن است که نامش به نکویی نبرند» پروین دخت مهاجر همسر اسفندیار احمدیه سخنانش را با این بیت آغاز کرد و ادامه داد: این افتخار برای من و فرزندانم کافی است که او را با نامی نیک،متواضع ،اعتماد به نفس بالا و شخصیتی دوست داشتنی می‌شناسیم.

 

او افزود: دلیل این مدعا برگزاری مراسم امروز است که همه با اینکه مشغله‌های زیادی دارند در این محفل جمع شده‌اند و یادش را گرامی می‌دارند.

 

مهاجر درباره شخصیت پدر انیمیشن ایران گفت: او انسانی شریف، همسری مهربان، پدری شایسته ، پدر بزرگی دوست داشتنی و استادی بی مدعا برای دانشجویان و همکارانش بود.

 

همسر احمدیه خاطرنشان کرد: او از 24 ساعته شبانه روز فقط 8 ساعت استراحت می‌کرد و نیمی از زمان خود را به خلق آثار نقاشی و نیمی دیگر را صرف انیمیشن می کرد؛ او خستگی ناپذیر، امیدوار، عاشق هنر و کارش بود و از اینکه دچار نقص در گویایی و شنوایی بود اعتراضی نمی‌کرد.

 

وی همچنین بیان کرد: او انیمیشن را کشف کرد، چرا که بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه بدون امکانات به انیمیشن می‌پرداخت و انیمیشن «ملانصر الدین» را نیز همین گونه ساخت و این باعث شد که انیمیشن ایران دارای هویت شود و امروز به 55 سالگی برسد، اسفندیار تا پایان عمر دست از انیمیشن سازی بر نداشت و چون پدرش داستانهایی شاهنامه را برای او تعریف می کرد مشغول ساختن داستانهای انیمیشن بود.

 

مهاجر در پایان گفت: یکسال از فوت او می گذرد و سه روز مانده به تولدش ما در این محفل جمع شدیم تا یادش را گرامی بداریم.

 

دکتر گل محمدی مدیر گروه رشته‌ی هنرهای دیجیتالی دانشکده صدا و سیما نیز که در این مراسم حضور داشت بیان کرد: سخن گفتن از استاد احمدیه در دورانی که در بین ما حضور ندارند دشوار است. او از جمله افرادی بود که چه در قید حیاتش و چه در زمان فوتش از ابزار تبلیغات محروم بود و اگر او را روشمند و با متودولوژی درست نگاه نکنیم، کمرنگ می شود و حقشان ادا نمی‌شود.

 

او یادآور شد: او اصرار زیاد و تاکید بر این داشت که چطور در انیمیشن آغازگر بوده و توانسته در سرفصل تاریخ قرار بگیرد‌، او در دوران فقدان ماهواره‌ها، جشنواره‌ها‌ و جام جم کارش را شروع کرد و خود را با فرهنگ و باورهای جامعه به روز می‌کرد.

 

گل‌محمدی در پایان خاطر نشان کرد: مقاله‌ای پژوهشی به زبان انگلیسی درباره استاد کار کردم که امیدوارم بشود از آن استفاده کرد.

 

سینا احمدیه فرزند ارشد اسفندیار احمدیه- در این مراسم که عصر 15 اسفند ماه همرمان با جشنواره‌ی فیلم انیمشین برگزار می‌شد، ضمن تشکر از کانون و همه حاضران گفت: لقب پدر انیمیشن ایران را که در سال 1336 به پدر دادند این می‌تواند برای ما نهایت افتخار باشد و از اینکه سال‌های زیادی را با او به سر کردیم به خود می‌بالیم.

 

او افزود: می‌خواهم از او به عنوان یک پدر و انسان یادی داشته باشم‌، پدرم به صورت مادرزادی نقص گویایی و شنوایی داشت اما توانست بر مشکلات غلبه کند.

 

در ادامه‌ی مراسم پس از پسر او سارا احمدیه نوه اسفندیار احمدیه که برای شرکت در این مراسم از کانادا به ایران آمده بود عنوان کرد: پدربزرگ برای من و بقیه نوه‌هایش نمونه یک انسان وارسته و واقعی بود که هیچ گاه برای رسیدن به آنچه که آرزوی قلبی‌اش بود دست نکشید و این درس بزرگی برای من بود.

 

سید صادق رضایی مدیرعامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در ادامه این مراسم بیان کرد: همه ما باید مراقب باشیم که برای انیمیشن ایران ناپدری و پدرخوانده پیدا نکنیم‌، این وظیفه انیموتورها است.

 

او افزود: پدر انیمیشن ایران یک نفر است و احمدیه در اوج گمنامی خودش در زمینه انیمیشن به تنهایی فعالیت کرد و خودش نیز به این عنوان رسید؛‌ این هنر خودش این نام را برای احمدیه عنوان کرد،‌ اگر می‌خواهید نامی نیک از شما باقی بماند انسان‌های نیک را ببینید و در سایه آنها باشید.

 

رضایی از اهدای جایزه ویژه به اسم اسفندیار احمدیه در جشنواره نهم پویانمایی به کسی که سزوار آن است خبر داد.

 

همسر احمدیه در پایان این مراسم عنوان کرد: دوست دارم آثار همسرم جمع آوری و در موزه‌ای به نمایش درآید.

 

رضایی مدیرعامل کانون نیز خطاب به همسر احمدیه گفت: در جشنواره نهم نمایشگاه ویژه آثار را خواهیم داشت که زیر نظر خانواده ایشان برگزار خواهد شد‌ و به کمک دوستان نقاشی‌های احمدیه به نام این خانواده در موزه کانون ضبط ‌، ثبت و کدگذاری می‌شود.

 

*******

 

پخش اولین فیلم پویانمایی ایران با نام «ملانصرالدین» ساخته اسفندیار احمدیه در سال 1336 و کلیپی از بخش‌هایی از زندگی پدر انیمیشن ایران، رونمایی از کتابی درباره احمدیه با عنوان «زندگی در اتاق شیشه‌ای» و اهدای لوح تقدیر و تندیس به همسر احمدیه از دیگر بخش‌های این مراسم بود.