یکی از ویژگی‌های برجسته آثار راهگانی (نقاشی‌ها و تصویرگری‌ها) عاری بودن از تقلید گیج کننده و کلیشه ایست که به صورت یک معضل اساسی به بن بست رسیده (به تقلید از غرب) در آمده و تحت عنوان پیشگامان هنر معاصر مدت هاست گریبانگیر جامعه هنری ما (همچنین غربی‌ها) شده است که نه مخاطب و نه هنرمند را راضی می‌کند. نقاشی‌های راهگانی نه تنها از این معضل هنری به دور است که به کهن الگو‌ها وابستگی شدیدی ندارد، نقاش جوان بیان نویی را برگزیده، از این رو در برقراری ارتباط با بیننده موفقیت آمیز بوده است، بویژه در تصویرگری‌های کتاب او توانمندی فردی و لمی به شکل چشمگیری مشاهده می‌شود.

 

راهگانی با رنگ مایه‌های لطیف و دلنشین و ظرافت بیانی، هماهنگی و وحدت ایجاد کرده و با انرژی ذهنی آثار را چنان پویا و خیال انگیز به تصویر کشیده که احساس اشتیاق و دلپذیری به روح و ذهن مخاطب می‌بخشد.

 

تصاویر جاندار و با اهمیت اساطیری، گویای فرهنگ قصه‌پرداز و رازگونهٔ ما ایرانیان است که امروزه کمتر بدان اشاره و پرداخت می‌شود. آثار خلاق این نقاش که هویتی ملی یافته و برخاسته از ذوق بکر و ذهنی پویاست، ما ایرانیان را به دوران‌های دور و دراز می‌کشاند و با لذت‌های فراموش شده نیاکانمان پیوند می‌دهد.