حدود 20 کودک دوازده و سیزده ساله بعد از یک سال کار و تمرین، نمایش «هزار درنا» را در جشنواره‌ی تئاتر کودک و نوجوان همدان به صحنه بردند و این گروه قرار است زمستان در تالار «هنر» تهران هم به صحنه بروند.

 این نمایش کاری از گروه تئاتر «کودکان دنیا» است، گروهی که در دل موسسه پژوهشی «کودکان دنیا» شکل گرفته است، این موسسه 4 سال پیش با هدف پژوهش در چگونگی پدیدار شدن روند خلاقیت در کودکان و نوجوانان، پروژه‌ی تحقیق در بازی‌های نمایشی و نمایش خلاق را آغاز کرده است.

گروه نمایشی «کودکان دنیا» به سرپرستی رکسانا مهرافزون نمایش «هزار درنا» را در تالار «هنر» تمرین می‌کند و قرار است این نمایش از زمستان در این تالار به صحنه برود.

مهرافزون درباره مراحل آماده سازی این نمایش به ایسنا گفت: چهار سال است این بچه‌ها روی بدن و حس شان کار می‌کنند. در کنار اینها مطالعات گوناگونی دارند و به تماشای نمایش‌ها هم می‌روند، ما این بچه ها را براساس استعدادشان دست چین نکردیم بلکه هر کس علاقه‌مند بود در گروه شروع به کار کرد و در پروسه تمرین هر کس بر اساس توانایی‌اش مسئولیت خاصی را بر عهده گرفت.

به گفته او مهمترین نکته در این شیوه کاری تشکیل گروه و مشارکت گروهی است. نمایش «هزار درنا» سومین تجربه نمایشی این گروه است اما اولین نمایشی است که به این شکل کار شده چون نمایش‌های قبلی آنها اجراهای محدودی داشته‌اند، اما قرار است این نمایش به مدت یک ماه در تالار «هنر» اجرای عمومی داشته باشد.

داستان این نمایش برگرفته از داستان «ساداکو» دختر بچه 10 ساله ژاپنی است که یکی از قربانیان بمب باران اتمی هیروشیما بوده است. این متن نوشته کاترین شولتز میلر است که بر اساس ترجمه غزل یزدان پناه اجرا می‌شود اما نکته جالب اینجاست که بازنویسی این متن را خود بچه‌ها انجام داده‌اند و دراماتورژ آن دختر نوجوانی 13 ساله با نام سارا رمضانی است، کارگردانی را هم امیر نقوی و درسا صدر محمدی بر عهده دارند که به ترتیب 12 و 13 ساله‌اند.

مهرافزون توضیح داد: همه چیز بر عهده خود بچه‌ها است از پروسه تحقیق تا تمرین و حالا اجرا.

او درباره کار کردن با بچه‌ها که در ایران کمتر سابقه دارد، بارها تاکید کرد: کار کردن با بچه‌ها خیلی مهم است. کسانی که می‌خواهند با بچه‌ها کار کنند، حتما باید آنها را ببینند و بشناسند. ما با مراجعه به کودکی خودمان نمی‌توانیم برای بچه ها کار کنیم چون بچه‌ها مدام نسل به نسل و حتی سال به سال در حال تغییر هستند، از سوی دیگر نباید فراموش کنیم که تئاتر متعلق به یک گروه خاص نیست بلکه مال همه بچه‌هاست و همه بچه‌ها با کار تئاتر بهتر می‌توانند فکر کنند.

این نمایش همانطور که تماشاگران ایرانی را تحت تاثیر قرار داد مورد توجه میهمانان خارجی جشنواره‌ی تئاتر کودک و نوجوان همدان هم قرار گفت.

گوردون واین رییس خانه تئاتر کودک و نوجوان فراکفورت که این نمایش بسیار براو اثر گذاشته بود  گفت: نمایش بسیار عالی بود و با تماشای آن متوجه شدم می‌توانم از تئاتر ایران بیاموزم، چون خود من هم با بچه‌ها کار می‌کنم خیلی تحت تاثیر این نمایش قرار گرفتم و حالا دوست دارم بدانم این گروه در چه پروسه‌ای این موضوع را انتخاب و آن را کار کرده‌اند.

وی ادامه داد: آنقدر به زیبایی شناسی اهمیت داده بودند که صحنه‌های کارشان بسیار لذت بخش بود . بعد از اجرا با بچه‌ها صحبت کردم چون باورم نمی‌شد خود آنها همه این کارها را انجام داده باشند، این نمایش به‌ خوبی توانست با تماشاگران ارتباط برقرار کند و هدفش سرگرم کنندگی نبود بلکه می‌خواستند با ما حرف بزنند و چیزی به ما یاد بدهند، بنابراین هدفشان آموزش بود و خیلی خوب این کار را انجام دادند.