 عليرضا كيا در پنجمين جلسه ماهیانه از سلسله نشستهای انجمن عکاسان خانه تئاتر كه با عنوان « روشهای ارائه و فروش عکس تئاتر» برگزار شده بود، به بررسي وضعيت اين حوزه پرداخت.
به گزارش خبرنگار بخش هنرهاي تجسمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين عکاس ایرانی مقیم امریکا که در رشته عکاسی مستند اجتماعی و مدیریرت و فروش عکس در خارج از کشور فعالیت دارد ،شامگاه گذشته -4 تير ماه - گفت: از زمان فشار دادن شاتر دوربين ميتوان فهميد كه فردي عكاس است يا نه، از اين جهت است كه معتقدم با يك بار ديدن تئاتر نميتوان آن را عكاسي كرد بلكه بايد خيلي چيزها از تئاتر دانست و به عكاسي از آن نمايش پرداخت.
او با اشاره به اهداف يك عكاس تئاتر و برنامههاي او براي آينده عنوان كرد: يكي از مباحث جدي كه همواره در حوزه عكاسي تئاتر با آن درگير بودهايم اين است كه هنرمندان عكس را ميگيرند، آرشيو ميكنند، اما بعد از آن نميدانند با آن عكس چه كار كنند؟ از سوي ديگر خيلي از عكسهايي كه در تئاتر گرفته شده به درستي عكاسي نشده است و نميتوان عنوان «عكس تئاتر» را به آن اطلاق كرد.
كيا با اشاره به نوع جديدي از عكاسي كه اين روزها وارد عكاسي تئاتر در ايران شده است ،گفت: اين عكاسي جديد بيشتر شبيه عكاسي مدلينگ است و فكر ميكنم در راستاي اصلاح چينن رويكردي انجمن عكاسان تئاتر بايد براي اعضاي انجمن كلاسها و كارگاههاي تخصصي بگذارند و عكاسان با تجربهتر دستاوردهاي خود را به نسل جديد منتقل كنند تا بتوانيم حركتي رو به جلو داشته باشيم.
او تصريح كرد: متاسفانه عكاساني داريم كه هنوز اصول اوليه را در عكاسي تئاتر نميدانند و معلوم نيست عكسهايي كه ميگيرند به چه درد ميخورد و كجا ميتوانند آن را استفاده كنند؟ يكي از علتهاي اين اتفاق عدم شناخت ما از قوانين عكاسي بينالملل است. مثلا يك موقعيت از يك اكشن در عكاسي تئاتر به درد ما نميخورد؟
كيا با تاكيد بر آنكه بايد يك بار ديگر عكاسي تئاتر در ايران را مرور كرد ،گفت: بيايد ببينيم اين عكسهايي كه از تئاتر گرفته شده است به چه درد ميخورند تا بتوانيم عكس را به مثابه عكس به فروش برسانيم و يا مورد نقد عكاسان ديگر قرار دهيم ،در حالي كه من در اين سالها نمايشگاههايي رفتهام كه عكس تئاتر در آن خيلي كم ديده ميشود و تفاوت تصوير و عكس در اين نمايشگاهها مشخص است.
اين هنرمند عكاس اضافه كرد: متاسفانه همه ما فكر ميكنيم كه همه چيز را ميدانيم، اما خواهش ميكنم اگر عكاس هستيد سربه زير، صبور و آرام با گوشي شنوا براي شنيدن حركت كنيد، زيرا دنياي عكاسي اين چيزي نيست كه امروز با آن درگير هستيد.
او يكي ديگر از تفاوتهاي عكاسي در ايران در قياس با جهان را ناشي از مسئل فرهنگي دانست و افزود: هيچ قياسي نميتوان در اين عرصه انجام داد و هيچ منبعي نيست كه به ما ياد دهد كه چگونه عكس را بفروشيم . خيلي از ما فكر ميكنيم كه بلد هستيم و لازم نيست كه بيشتر ياد بگيريم، به همين دليل هم عكس ميگيريم و به جشنوارههاي مختلف ارائه ميكنيم تا يك سكه به عنوان جايزه دريافت كنيم و همين براي ما كافي است در حالي كه عكاسي اين نيست.
كيا خاطر نشان كرد: عكاسي معاصر دنيا امروز تنها در حوزه تكنيك متمركز نيست، بلكه براي گرفتن يك عكس خوب نياز به يك ديدگاه درست داريم ولي واقعا چقدر به هم گوش ميكنيم تا ياد بگيريم ؟ به همين دليل هم تفاوت عمده عكاسي ايران با دنيا ناشي از برخوردهاي فرهنگي است. البته در چنين جرياني من از عكاساني همچون مجيد سعيدي و يا آلفرد يعقوبزاده و ... صحبت نميكنم، زيرا اين عكاسان يك نفر هستند و صحبت ما درباره جامعه عكاسي است.
او در بخش ديگري از سخنان خود توضيح داد: ما بايد كيفيت تكنيكمان را بدانيم و در عين حال عكسمان بايد ثبات داشته باشد و عناصر بصري در آن درست به كار گرفته شده باشد. به ويژه در عكاسي تئاتر معني و داستان جايگاه ويژهاي دارد كه بايد به آن توجه كرد.
به گزارش ايسنا، در بخش ديگري از اين نشست عكسهايي از نمايش «پايكوبي اسبهاي پشت پنجره» به كارگرداني هادي كماليمقدم از آثار هنرمندان مختلف به نمايش درآمد و مورد بحث و بررسي قرار گرفت. |
